A first glimpse [of Spring].

Mad Girl's Love Song

La Llorona

Οι 8 Υπέροχοι

Μισή ώρα πριν γράψω αυτό το ποστ, περπατούσα νύχτα στην Αριστοτέλους, με τα χέρια στις τσέπες, και το βλέμμα στραμμένο προς τον ουρανό που χιόνιζε. Πριν από αυτή τη στιγμή είχε προηγηθεί πολύωρη συνάντηση με δυό φίλες μου από το Λύκειο. 
Τότε ήμασταν μέρος της παρέας ¨"Οι 8 Υπέροχοι". Κατά τη διάρκεια της τριετούς θητείας μας στο Λύκειο ήμασταν αχώριστοι. Περνούσαμε τόσο ωραία που συμμαθητές που δεν ανήκαν στην  παρέα μας, όταν μας άκουγαν να περιγράφουμε στα μουλωχτά πόσο ωραία είχαμε περάσει σε συνεύρεση μας που είχε προηγηθεί, νόμιζαν πως είχαμε επιτέλους βρει γκόμενο και είχαμε "μπαλαμουτιαστεί" (sic). 
Παρά τη κοινή πεποίθηση, η παρέα μας δεν ήταν επιφανειακή. Δεν ασχολούμασταν με "πεζά"  θέματα, όπως γκόμενικά, βαθμοί και τα σχετικά της ηλικίας. Μαζευόμασταν στα διάφορα party, πίναμε, ακούγαμε Pink Floyd και Marianne Faithfull και μιλούσαμε για τη ζωή, την ευτυχία, το θάνατο, τη φιλοσοφία. Λες και είχαμε ιδέα για οτιδήποτε από όλα αυτά όντας στις ηλικίες 16-18. Παρόλα αυτά παίρναμε το θέμα σοβαρά. Και πάντα μέσα από τη βλακεία που μας έδερνε καταλήγαμε σε βαθυστόχαστες μοναχικές μελαγχολίες. 
Την παρέα αυτή αδίκως απαρνήθηκα όταν έφτασα στα Πανεπιστημιακά (ή μήπως πρέπει να πω "Κολεγιακά" χρόνια) γιατί κατά έναν μυστήριο τρόπο, συνέδεσα μαζί με όλα εκείνα τα σκοτεινά τμήματα του παρελθόντος μου, της εφηβείας μου, που ήθελα να ξεχάσω. 
Σήμερα, 15 και κάτι χρόνια μετά, συνειδητοποίησα πόσο ηλίθια έχω υπάρξει. Βρέθηκα με 2 εκ των 8 Υπέροχων (που τελικά μπορεί να ήμασταν και παραπάνω, δεν φημιζόμουν ποτέ για τη μαθηματική μου σκέψη). 
Θυμήθηκα μια από τις αγαπημένες σου φράσεις της Σώτης "Ο Χρόνος Σε Βλάπτει Μόνο αν Είσαι Τυρί". Γιατί ήταν πραγματικά σαν να μην πέρασε ούτε στιγμή από τα εκείνα τα εφηβικά, επεισοδιακά party, που χαλιόμασταν ακούγοντας "Wish You Were Here", εντρυφώντας στο νόημα της ζωής που ουσιαστικά ακόμη δεν είχαμε γνωρίσει. 
Όλα αυτά τα χρόνια, που ζούσαμε ζωές παράλληλες αλλά χωριστές, στην Ιταλία, την Αγγλία, τη Θεσσαλονίκη, πληγωθήκαμε και οι τρεις με τους χειρότερους τρόπους που μπορεί να σκεφτεί κανείς. Απογοητεύσεις, απόπειρες, έρωτες, προβλήματα υγείας, συνέθεσαν ένα παρελθόν που αποτέλεσε την πραγματικότητα της κάθε μιας μας χωριστά και συνάμα και των τριών ταυτόχρονα. Και να που τόσα χρόνια μετά, βρεθήκαμε και πάλι να αναπολούμε τα χρόνια των Λυκειακών party και απογοητεύσεων, μέσα όμως πλέον από το πρίσμα της ζωής των 30 φεύγα, που ήδη ζήσαμε, αν και χωριστά. 
Το κλάμα, που πότε αποδίδαμε στο αλκοόλ, πότε στις ορμόνες, νομίζω μας έκανε να δούμε καθαρά. Παρά τις αντιξοότητες, τις απογοητεύσεις και τις κακοτοπιές, ξαναβρήκαμε η μία την άλλη. Μόνο που τώρα είχαμε την ωριμότητα και το θάρρος να παραδεχτούμε ό,τι μας έχει συμβέι και μας κρατούσε μακριά. Να το κοιτάξουμε κατάματα, και μαζί να το αντιμετωπίσουμε, να το ξορκίσουμε, να το αποδεχτούμε.  Αυτό θεωρώ το σημαντικότερο, και όλα τα άλλα τα βάζω στην άκρη. 
Γυρνώντας στο σπίτι, συνειδητοποίησα ότι είχες μαγειρέψει κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο. Μπορεί και να με περίμενες να φάμε μαζί, μπορεί και όχι. Ξέροντάς σε, είμαι σίγουρη ότι λιμοκτόνησες. Αυτό που έχει σημασία όμως είναι ότι μετά από μια τόσο έντονη συναισθηματικά μέρα, περνώντας το κατώφλι του σπιτιού, ένιωσα σαν να επιστρέφω στο σπίτι μου. 
Γιατί ήξερα ότι ξαναβρήκα εσάς Ε. και Γ. μου και μαζί σας και το κομμάτι εκείνο του εαυτού μου που μόνο εσείς θα μπορούσατε να με κάνετε να αποδεχτώ. 
Και ότι με περίμενες. 

Νικόστρατος.

Απο τις ταινίες που αρκεί να δείς μια φορά για να τρυπώσουν στην καρδιά σου για πάντα.  Που σε συγκινούν γιατί σου θυμίζουν πως είναι να είσαι παιδί. Να τρέχεις μέχρι να σου κοπεί η ανάσα, να κάνεις ασταμάτητα ποδήλατο, να ζείς για το φως και τις μυρωδιές του καλοκαιριού. Να αγαπάς και να γίνεσαι ένα με τη φύση.