A tendency to self-destruct.

Μερικές φορές οι λέξεις έρχονται αβίαστα. Τις καρφιτσώνω σ'ένα χαρτί, κι έπειτα φροντίζω να το σκίσω σε μικρά κομματάκια. Τα φυλάω στη χούφτα μου σφιχτά, ώσπου να ‘ρθει το πρωί. Στο δρόμο για τη δουλειά, κι ενώ οδηγώ στη δεξιά λωρίδα του δρόμου, ανοίγω το παράθυρο και τα αφήνω να φύγουν. Τα κοιτώ για λίγο από τον καθρέφτη. Στροβιλίζονται κι έπειτα χάνονται.  Όλα τα προβληματικά κομμάτια του εαυτού μου, κείτονται σκόρπια στο ίδιο σημείο. Άλλα έχουν φωλιάσει στους σκονισμένους θάμνους στην άκρη του δρόμου, άλλα έχει ξεπλύνει η βροχή. Τα περισσότερα δεν υπάρχουν πια. Σαν ένα είδος εξαγνισμού. Κάποιοι στέλνουν τις ευχές τους στον ουρανό, άλλοι πνίγουν τα προβλήματά τους στη θάλασσα.  Εγώ σκορπάω αργά αλλά τακτικά τα κομμάτια του εαυτού μου, που δε σε νοιάζουν πια, στην άσφαλτο.