Me:Moir

Νικόστρατος.

2012-01-04T20:02:00.003+02:00

Απο τις ταινίες που αρκεί να δείς μια φορά για να τρυπώσουν στην καρδιά σου για πάντα. Που σε συγκινούν γιατί σου θυμίζουν πως είναι να είσαι παιδί. Να τρέχεις μέχρι να σου κοπεί η ανάσα, να κάνεις ασταμάτητα ποδήλατο, να ζείς για το φως και τις μυρωδιές του καλοκαιριού. Να αγαπάς και να γίνεσαι ένα με τη φύση.

Soul

2011-11-30T18:12:00.000+02:00

Ίσως ο πιο εσωστρεφής δίσκος της Sophie Zelmani. Που από το πρώτο κιόλας άκουσμα, φώλιασε για τα καλά μέσα μου.

Cold blooded old times.

2011-11-26T20:57:00.003+02:00

The type of memories

That turn your bones to glass

Unconditionally.

2011-08-24T13:28:00.000+03:00

Μην απαιτείς να αλλάξω για να με αγαπήσεις.

Το μόνο που θα καταφέρεις, είναι να επιβεβαιώσεις την υποψία πως δεν με αγάπησες ποτέ σου αληθινά.

Rachel McKibbens

2011-07-06T16:45:00.002+03:00

H Rachel McKibbens γράφει. Είναι γνωστή για τη συμμετοχή της σε διαγωνισμούς "δραματοποιημένης" ή "προφορικής ποίησης" (Poetry Slam). Ο θεσμός, ευρέως διαδεδομένος στο εξωτερικό, δίνει την ευκαιρία στους δημιουργούς να παρουσιάσουν οι ίδιοι το έργο τους, δίνοντας έμφαση στην άρθρωση, τον χρωματισμό και την ένταση της φωνής τους, αλλά και τη σωματική κίνηση. Ιδιαίτερα δύσκολο σαν εγχείρημα, θέλει κότσια. Αλλά ταυτόχρονα άμεσο και συγκλονιστικό. Κάθε λέξη, κάθε φράση βυθίζεται στο μυαλό σου και γαντζώνεται εκεί να αντηχεί για καιρό.
Η γνωριμία μου με τη γραφή της έγινε -παραδόξως- μέσω youtube. Δεν διάβασα, αλλά άκουσα το "Central Park Mother's Day". Tο άκουσμά του μου έφερε μια απίστευτη εσωτερική αναταραχή. Απο αυτές που φυτεύουν στον κόρφο σου ένα ερωτηματικό, και έπειτα στρέφουν το βλέμμα σου ξανά προς τα μέσα. Γιατί ξέρεις πως μόνο εκεί μπορείς να βρείς απαντήσεις.
Πριν λίγο καιρό παρήγγειλα το "Pink Elephant" - συλλογή ποιημάτων της. Ήρθε πριν δύο εβδομάδες. Έχω έκτοτε διαβάσει μόνο 3 απο τα ποιήματά της. Περιμένω υπομονετικά να ωριμάσουν μέσα μου πριν προχωρήσω στα επόμενα. Και έτσι, ενώ η πλειοψηφία τριγύρω μου σκέφτεται διακοπές και παραλίες, εγώ νιώθω σαν να ανακαλύπτω αθόρυβα την Sylvia Plath, την Anne Sexton και τη Laurie Anderson πάλι απο την αρχή - μέσα απο τη γραφή της McKibbens.

Untitled [Last Love]

2011-06-16T15:53:00.000+03:00

To my daughters, I need to say:

Go with the one who loves you biblically.

The one whose love lifts its head to you despite its broken neck.

Whose body bursts sixteen arms electric to carry you, gentle, the way
old grief is gentle.

Love the love that is messy in all its too much,

The body that rides best your body, whose mouth saddles the naked salt
of your far gone hips, whose tongue translates the rock language of
all your elegant scars.

Go with the one who cries out for his tragic sisters as he chops the winter’s wood, the one whose skin

Triggers your heart into a heaven of blood waltzes.

Go with the one who resembles most your father. Not the father you can
point out on a map,

But the father who is here. Is your home. Is the key to your front door. Know that your first love will only

Be the first. And the second and third and even fourth will unprepare you for the most important:

The Blessed. The Beast. The Last love. Which is, of course, the most terrifying kind.

Because which of us wants to go with what can murder us? Can reveal to us

Our true heart’s end and its thirty years spent in poverty?

Can mimic the sound of our birdthroated mothers, replicate the warmth of our brothers' tempers? Can pull us out of ourselves until

We are no longer sisters or daughters or sword swallowers but, instead,

Women. Who give. And lead. And take and want

And want

And want

And want

Because there is no shame in wanting.

And you will hear yourself say: Last Love, I wish to die so I may come back to you new and never tasted by any other mouth but yours.

And I want to be the hands that pull your children out of you and tuck them deep inside myself until they are

Ready to be the children of such a royal and staggering love. Or you
will say: Last Love,

I am old, and have spent myself on the courageless, have wasted too many clocks on less-deserving men, so I hurl myself

At the throne of you and lie humbly at your feet.

Last Love, let me never roll out of this heavy dream of you.

Let the day I was born mean my life will end where you end.

Let the man behind the church do what he did if it brings me to you.

Let the girls in the locker room corner me again if it brings me to you.

Let the wrong beds find me if it brings me to you.

Let this wild depression throw me beneath its hooves if it brings me to you.

Let me pronounce my hoarded joy if it brings me to you.

Let my father break me again and again if it brings me to you.

Last love, I let other men borrow your children. Forgive me.

Last love, I vowed my heart to another. Forgive me.

Last Love, I have let my blind and anxious hands wander into a room and come out empty. Forgive me.

Last Love, I have cursed the women you loved before me. Forgive me.

Last Love, I envy your mother’s body where you resided first. Forgive me.

Last Love, I am all that is left. Forgive me.

Last Love, I did not see you coming. Forgive me.

Last Love, every day without you was a life I crawled out of. Amen.

Last Love, you are my Last Love. Amen.

Last Love, I am all that is left. Amen.

I am all that is left.

Amen.

Rachel McKibbens

Άννα Κωφού

2011-05-18T11:21:00.005+03:00

Πρέπει να έχουν περάσει περίπου 10 χρόνια απο την ημέρα που γνώρισα την κα Άννα Κωφού. Την επισκέφτηκα στο σπίτι της με την Ε. και την Α. μου, «για τσάι». Τότε κόντευε τα 90 (αν δεν κάνω λάθος) και η πρώτη μου εντύπωση ήταν πως επρόκειτο για έναν άνθρωπο κομψό, αυθεντικό και με ιδιαίτερο χιούμορ. (Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρότασή της «έχω φτιάξει σπανακόπιτα και τσάι – όμως έχω και μπύρες!»)

Εκείνο το απόγευμα, περάσαμε αρκετές ώρες στο σπίτι της. Συζητήσαμε, γελάσαμε και έπειτα μας έδειξε τη δουλειά της. Δεν ξέρω πώς μπορεί κανείς να περιγράψει τη ζωγραφική της. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί τεχνικοί όροι, τους οποίους μάλλον δεν γνωρίζω καλά - παρά τα άπειρα μαθήματα Ιστορίας Τέχνης που χω παρακολουθήσει. Προσωπικά, όσον αφορά την τέχνη της, ακούω απλά την καρδιά μου. Αυτό έκανα άθελά μου απο την πρώτη στιγμή που αντίκρισα μια από τις μονοκονδυλιές της. Τότε η καρδιά μου έχασε έναν χτύπο. Στην κυριολεξία.

Αυτό που θυμάμαι ακόμα από αυτή τη συνάντηση ήταν η συγκίνηση του να γνωρίζεις έναν άνθρωπο τόσο αξιόλογο και συνάμα τόσο προσιτό. Επίσης το ότι μου εξήγησε η ίδια τί ένιωθε όταν ζωγράφιζε κάποια από τα έργα της. Γιατί έχω να σας πώ πως τα θυμάται όλα, ένα προς ένα.

Σήμερα, έχω την χαρά να φιλοξενώ τρεις από τις ζωγραφιές της στο σπίτι μου. Και αν και στους τοίχους υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που μπορεί να τραβήξουν την προσοχή κάποιου, τελευταία ένας φίλος μου έπαθε ό,τι κι εγώ όταν πρωτοαντίκρυσα τις ζωγραφιές της. Του διηγήθηκα την παραπάνω ιστορία και έκτοτε ανυπομονεί να δείι και άλλα έργα της.
Για όσους έχουν την ίδια επιθυμία, η κα Κωφού πρόκειται να εκθέσει περίπου 30 από τα έργα της στο τέλος του μήνα στη Θεσσαλονίκη. Και αν είστε τυχεροί, εκεί μπορεί να γνωρίσετε και την ίδια! Περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση, τη ζωγραφική της, καθώς και τρόπους επικοινωνίας με την ίδια μπορείτε να βρείτε εδώ.

Yasmin Levy 11/4/11

2011-04-12T14:27:00.002+03:00

Ψάχνοντας τρόπους να περιγράψω τη χθεσινή εμφάνιση της Yasmin Levy στη Θεσσαλονίκη, κατέληξα στο συμπέρασμα πως μερικές φορές οι λέξεις απλά δεν αρκούν. Δεν αρκούν για να περιγράψουν την αντίθεση της επιβλητικής της εμφάνισης σε σχέση με το απροσδόκητο και καλαίσθητο χιούμορ της, αλλά ούτε και αυτήν της έντασης της φωνής της κατά τη διάρκεια των τραγουδιών σε σχέση με την ηρεμία της κατά τη διάρκεια της αφήγησης. Γιατί πρόκειται για μια φωνή που μπορεί σαν σφαίρα να τρυπώσει με μιάς μέσα σου. Κι έπειτα πιστεύω πως μένει εκεί για πάντα.

Αν και έχω παραβρεθεί σε αρκετές συναυλίες, αυτό που ένιωσα χθες, ήταν για μένα πραγματικά πρωτόγνωρο. Νομίζω πως με την εμφάνισή της απλώθηκε στον χώρο ένα πέπλο ονειρόσκονης. Κι έτσι βρεθήκαμε όλοι να ταξιδεύουμε μέσα μας.

Photo: Jacques Kayser

Θυμήθηκα λοιπόν τη φίλη μου την Α. να προσπαθεί να μου εξηγήσει τί εννοεί με την έκφραση που είχε δημιουργήσει μόνη της κάποτε: "να φύγει αυτό το αχ απο μέσα μου". Νομίζω οτι μόνο έτσι θα μπορούσα να περιγράψω την αίσθηση που μου έμεινε στο τέλος της βραδιάς. Μετά την απέραντη συγκίνηση, μερικά κρυφά δάκρυα και ένα αίσθημα απίστευτης αγαλλίασης και ηρεμίας ένιωσα σαν να έφυγε και το δικό μου "το αχ" απο μέσα μου...

Κι έπειτα σκέφτηκα, πώς δεν θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο με κανέναν άλλο μαγικό τρόπο. Παρά μόνο με τη Μουσική.

ΥΓ: Η φωτό απο παλαιότερη εμφάνισή της Yasmin.

Blooming

2011-03-27T11:17:00.001+03:00

I will cure my winter wounds,

By letting my branches

Bathe in spring sunlight

I will feed solely on rain,

The sun's kindness

And your touch

In this way,

Slowly but steadily,

I will begin to bud

Days and nights will go by,

Until, for a brief moment,
Time will appear to stand still

In an instant,
I will welcome the sun

By growing shy, pink petals

As the days progress,

And while silently dancing

To the warm breeze tune

Take time to notice me,
For I will fully bloom.

Love after love.

2011-03-22T14:34:00.000+02:00

The time will come, when with elation,

you will greet yourself arriving

at your own door, in your own mirror,

and each will smile at the other's welcome

and say, sit here. Eat.

You will love again the stranger who was your self.

Give wine. Give bread. Give back your heart

to itself, to the stranger who has loved you

all your life, whom you have ignored

for another, who knows you by heart.

Take down the love letters from the bookshelf,

the photographs, the desperate notes,

peel your own image from the mirror.

Sit. Feast on your life.

Dereck Walcott

Ένα βιβλίο για το Καστελόριζο.

2011-03-15T08:00:00.000+02:00

Διαλέξτε από τη βιβλιοθήκη σας ένα οποιοδήποτε βιβλίο (Παιδικό, Σχολικό, Λογοτεχνικό, Λεξικά, Επιστημών). Εάν δε θέλετε να αποχωριστείτε τα βιβλία σας είναι αυτονόητο ότι μπορείτε να αγοράσετε από οπουδήποτε ένα βιβλίο.
Γράψτε στην πρώτη σελίδα την αφιέρωση σας ή το μήνυμα σας και στείλτε το με ένα απλό γραμματόσημο (κόστος γραμματ. από 1,90 έως 2,12ευρώ) στοιχεία παραλήπτη: Δημοτικό Σχολείο Καστελορίζου Τ.Κ.85111.
Προωθήστε την πρωτοβουλία.

A tendency to self-destruct.

2011-02-15T13:39:00.001+02:00

Μερικές φορές οι λέξεις έρχονται αβίαστα. Τις καρφιτσώνω σ'ένα χαρτί, κι έπειτα φροντίζω να το σκίσω σε μικρά κομματάκια. Τα φυλάω στη χούφτα μου σφιχτά, ώσπου να ‘ρθει το πρωί. Στο δρόμο για τη δουλειά, κι ενώ οδηγώ στη δεξιά λωρίδα του δρόμου, ανοίγω το παράθυρο και τα αφήνω να φύγουν. Τα κοιτώ για λίγο από τον καθρέφτη. Στροβιλίζονται κι έπειτα χάνονται. Όλα τα προβληματικά κομμάτια του εαυτού μου, κείτονται σκόρπια στο ίδιο σημείο. Άλλα έχουν φωλιάσει στους σκονισμένους θάμνους στην άκρη του δρόμου, άλλα έχει ξεπλύνει η βροχή. Τα περισσότερα δεν υπάρχουν πια. Σαν ένα είδος εξαγνισμού. Κάποιοι στέλνουν τις ευχές τους στον ουρανό, άλλοι πνίγουν τα προβλήματά τους στη θάλασσα. Εγώ σκορπάω αργά αλλά τακτικά τα κομμάτια του εαυτού μου, που δε σε νοιάζουν πια, στην άσφαλτο.

32 (Confessions on a Keyboard)

2011-01-10T15:45:00.004+02:00

1. Όταν δεν είμαι καλά κοιμάμαι.

2. Αγαπημένη μου φράση: “I am not cruel, only truthful - The eye of a little god, four-cornered.” (S. Plath “Mirror”)

3. Θα ήθελα να μπορώ να παίξω πιάνο. Έστω και αν ήταν για μία μόνο φορά.

4. Απέκτησα το πρώτο δικό μου ποδήλατο στα 20. Όλα μου τα ποδήλατα ως τότε, ήταν από δεύτερο χέρι. Τελευταία φλερτάρω και πάλι με την ιδέα. (Αναρωτιέμαι θα αντέξει το coil μου ή θα τα τινάξω πάνω στην ορθοπεταλιά?)

5. Απεχθάνομαι την οδήγηση (εξαιρούνται τα ποδήλατα).

6. Έχω προσπαθήσει να θέσω τέλος στη ζωή μου τουλάχιστον μία φορά.

7. Έχω προσπαθήσει να ζήσω αμέτρητες.

8. Δεν αργώ ποτέ στα ραντεβού μου. (Και αυτό όπως μου επεσήμανε κάποτε η φίλη μου Β. «είναι μια εμπειρία πολύ μοναχική»).

9. Αυτό που με φοβίζει περισσότερο δεν είναι το ότι παλιός μου εαυτός θα ξαναβρεί το δρόμο προς το υποσυνείδητό μου. Είναι η υπόνοια πως τίποτα και κανένας δεν θα μπορέσει να ανακάμψει αυτήν του την πορεία.

10. Είμαι εθισμένη στα Burt’s Bees, τα γαλακτώματα σώματος και τα μαλακτικά ρούχων.

11. Αγαπώ τον Snoopy.

12. Μισώ τα παπούτσια που έχουν κορδόνια.

13. Εξακολουθώ να βλέπω, αν και όχι συχνά, τον ίδιο εφιάλτη επί 20 και κάτι χρόνια.

14. Δεν υπάρχω χωρίς μουσική.

15. Έχω πολύ θυμό μέσα μου.

16. Μικρή είχα πάθος με τα μολύβια. Ακόμη αναρωτιέμαι που βρίσκονται οι κασσετίνες με τη συλλογή μου.

17. Έχω πλησιάσει τον θάνατο τόσες φορές, που πλέον μου είναι αδιάφορος.

18. Παραπονιέμαι, ναι, σαν μικρό παιδί.

19. Συλλέγω φωτογραφίες από συγκεκριμένα πράγματα.

20. Δεν μου αρέσει το κρέας και σιχαίνομαι τα ψάρια. (Έχω όμως ενυδρείο με άπειρα guppy - go figure).

21. Δεν συγχωρώ εύκολα τους άλλους. Και ποτέ τον εαυτό μου.

22. Εδώ και μήνες έχω πάψει να γράφω. Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα απολύτως γι’ αυτό.

23. Νοσταλγώ το παγκάκι μου.

24. Ονειρεύομαι ένα σπίτι δικό μου. Με δύο κήπους.

25. Με στεναχωρεί που τα ανίψια μου μεγαλώνουν μακριά μου.

26. Μισώ το χειμώνα.

27. Μου λείπει η μαμά μου.

28. Αγχώνομαι εύκολα. Αν και συνήθως η εντύπωση που δημιουργώ είναι η ακριβώς αντίθετη.

29. Ζω μονίμως με την ελπίδα της άνοιξης.

30. Αγάπησα τις Έλμα από εκείνο το απόγευμα που μύριζε η ανάσα σου μαστίχα.

31. Φοβάμαι τις λέξεις για τη μοναδική τους ικανότητα να στοιχειώνουν το μέσα μου. Να το θυμάσαι αυτό.

32. [Δεν μου 'ρχεται κάτι τώρα, συμπλήρωσε με ό,τι νομίζεις]

How to disappear completely.

2010-12-02T13:54:00.000+02:00

Autumn

2010-10-11T12:48:00.001+03:00

Leaves fall

[Like i do for you].

Aegean Sea

2010-07-23T12:05:00.003+03:00

Nα ποτίσει το σώμα μας αρμύρα και μαστίχα.
Αυτό θέλω.

Question mark

2010-07-05T11:18:00.003+03:00

If you poke my dreams with a knife,

Will they bleed?

[Or have they been dead for too long?]

Red

2010-05-05T15:22:00.001+03:00

Amidst this journey

Of learning the ways of you,

I have come to understand

That i can no longer attempt

To love and hate at the same time

And I certainly cannot lie.

For every time i do so,

I am overcome by that feeling

That deprives me of feelings;
And i have promised myself
Never to feel numb again.

Bonfire

2010-04-23T12:35:00.001+03:00

Στο μυαλό μου, όλο αυτό το διάστημα που χω μείνει μακριά από κάθε τί, τριγυρνούν φράσεις από ένα ποστ του 2007. Αναρωτιόμουν, τότε, όταν όλα γύρω μου άλλαζαν, αν αυτό που έκανα ήταν να παραμένω σταθερή, ενώ είχα σοβαρές υπόνοιες, πως απλά έμενα πίσω. Η απάντηση ήρθε 2,5 χρόνια μετά, όταν συνειδητοποίησα πόσο πολύ είχα κουραστεί να παλεύω με τη λογική προκειμένου να συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπούσα. Πήρα ένα ρίσκο. Και πριν το καταλάβω, έγινα μέρος της αλλαγής που πάντα με προσπερνούσε.
Άλλαξα δουλειά. Άλλαξα χρώματα. Και νομίζω πως άλλαξα και λίγο από το μέσα μου. Στην πορεία ξεφορτώθηκα πολλά, κι άρχισα να επιθυμώ τα απλά πράγματα. Και να επιδιώκω ξεκάθαρες και αληθινές σχέσεις. Όσο σκληρό κι αν κάποιες φορές φαίνεται αυτό.

"The time is long overdue for a house-clearing of the soul"
[-- απ'τα αγαπημένα μου]

Μάρτης.

2010-02-28T21:23:00.000+02:00

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, φτιάχνω και σου περνώ στο χέρι έναν μικρό Μάρτη.

Θέλω να έχεις κάτι μικρό, δικό μου πάνω σου,

που να σου θυμίζει- όπως και σε μένα - πως έρχεται η Άνοιξη.

Run to me.

2010-02-21T17:08:00.002+02:00

Oxymoron.

2010-02-12T17:09:00.002+02:00

We will now be closest

[For we will be apart].

"The last day of our acquaintance"

'I got the abattoir blues...'

2010-01-18T10:32:00.001+02:00

'Right down to my shoes'.

You could tell me a story..

2010-01-05T14:23:00.009+02:00

..that does not end this way.
Lhasa de Sela [1972 - 2010]

Invisible.

2009-12-12T12:35:00.029+02:00

No matter how assuring,
I cannot deny myself
The desire to dissolve;
To float through each day
Unseen and unnoticed.

Every little helps....

2009-12-06T00:33:00.004+02:00

Το Σάββατο 12 και την Κυριακή 13 Δεκεμβρίου, ελάτε να χαρίσουμε χαμόγελα!

Closure.

2009-11-23T10:12:00.135+02:00

Το Λονδίνο που άφησα πίσω μου, έγινε ανάμνηση που με τα χρόνια ρίζωσε βαθιά μέσα μου. Και παρά τις αρκετές επισκέψεις μου, το κομμάτι εκείνο που αγάπησα ιδιαίτερα και θεώρησα σπίτι μου, δεν το επισκέφτηκα ποτέ. Ήθελα μάλλον να διατηρήσω ανέπαφες τις αναμνήσεις, μέχρις ότου επιστρέψω. Επειδή κατά βάθος πάντα πίστευα πως κάποτε θα επιστρέψω.
Πέρασαν περισσότερα απο 8 χρόνια απο την τελευταία φορά που περπάτησα στα πλακόστρωτα του Canada Water, φορτωμένη με τις βαλίτσες της ακούσιας επιστροφής και τον μισό μόνο εαυτό μου. Πριν λίγες μέρες, κατάφερα να βρεθώ και πάλι στα ίδια μέρη, στον δρόμο που οδηγεί στο αγαπημένο Greenland Quay. Κοντοστάθηκα έξω απο το νούμερο 7. Έπειτα περπάτησα μέχρι το σημείο που η αποβάθρα συναντά τον Τάμεση, στο σημείο που κάποτε τρέξαμε μέσα στη νύχτα με πιτζάμες, για να δούμε απο κοντά φλαμίνκο. Κι ύστερα, κάθησα στο παγκάκι απέναντι απο το παγκάκι που καθόμουν πάντα. Κοιτάζοντας την παλιά μου γειτονιά, το 'ποτάμι', το νερό, το σπίτι, θυμήθηκα στιγμές, φωνές, γέλια και λύπες. Χάρηκα τον λαμπερό ήλιο και άφησα λίγο απο τον κρύο αέρα να φυσήξει και μέσα μου.
Έτσι βρήκα και πάλι το σπίτι μου. Μόνο που τελικά δεν ήταν στο 7 του Greenland Quay, όπως πάντα πίστευα.
Ήταν δίπλα μου. Και με κρατούσε απ'το χέρι.

[The river ]

Γεννητούρια vol. 528!

2009-10-31T18:18:00.028+02:00

Πολύ φοβάμαι πως πολύ σύντομα θα πρέπει να βρώ και δεύτερη δουλειά, μιας και έχω να αναθρέψω πάνω απο 40 μωρά γκάπυ απο τις 2 τελευταίες (διαφορετικές) γέννες. Και ενώ είχα αρχίσει να αγχώνομαι για το 'πώς θα ταϊσω τόσα στόματα', ξαφνικά σήμερα συνειδητοποίησα πως οι δύο γκάπυ μαμάδες, μάλλον έχουν βαλθεί να με τρελάνουν. Ή απλά έχουν βάλει στοίχημα για το ποιά θα κάνει τα περισσότερα. Ο συνολικός αριθμός των μωρών έχει ήδη ξεπεράσει τα 50, ενώ οι νέες αφίξεις συνεχίζουν ακάθεκτες...

Music

2009-10-27T12:23:00.009+02:00

is love, in search of a word
[S. Lanier]
p.s. (click!)

Cut

2009-10-20T12:36:00.003+03:00

Three years ago,
I followed the memory of your scent
And found myself
Knocking at your doorstep.

'Come in' you said.
Without a second thought,
I walked inside,
And lost myself in you.

I let your bloodstream carry me.
I watched your memories,
Lived in your pictures
And feared your fears.

I let your mouth feed me.
I breathed through your nose,
And spoke through your favorite songs,
For what felt like almost a lifetime.

Only now, i think,
You must cut yourself
And let a tiny drop of blood
Carry me out.

Perhaps, if you see me again,
You might remember,
That, i too, have feelings,
Fears and favorite songs.

All you have to do,
Is sit across the room,
Look at me carefully,
And listen.

Me:Moir / Oct. '09

Black Coffee

2009-10-06T15:15:00.020+03:00

Επέστρεψα στη δουλειά μετά από 5 εβδομάδες απουσίας. Βρήκα το γραφείο μου αγνώριστο, γεμάτο στοίβες σκονισμένων βιβλίων που έμοιαζαν ν’ασφυκτιούν. Άνοιξα τα παράθυρα διάπλατα. Πάνω στο πληκτρολόγιο μου, ένας φάκελος με φωσφορούχα πορτοκαλί γράμματα, μου θυμίζει το αναμφισβήτητο: Ανθίζω όταν μ’αγαπάς.

Προχθές γέννησε το καινούργιο γκάπυ 10 μικρά. Είχα ξεχάσει πόσο μικροσκοπικές και αστείες είναι οι φάτσες τους.

Μετά την πανωλεθρία του τελευταίου 1,5 μήνα, εξακολουθώ να έχω αμφιβολίες για το κατά πόσο έχω συνέλθει. Το πρωί αγχώθηκα. Μετά, ξαφνικά, παρατηρώντας τον δεύτερο καφέ της ημέρας, μπορώ να πώ πως κάπως ηρέμησα.

Lady Lazarus

2009-09-14T11:07:00.010+03:00

I am only thirty.
And like the cat i have nine times to die.

This is Number Three.

S. Plath

Ce que je suis.

2009-08-12T12:13:00.027+03:00

Πολύ συχνά, όταν κάτι δεν μπορώ να αντιμετωπίσω σε πραγματικό χρόνο, το καταφέρνω παραδομένη στον ύπνο. Έτσι και χθες, το υποσυνείδητό μου φρόντισε να βάλει τέλος σε μια εσωτερική διαμάχη που κλιμακώθηκε πρόσφατα.

Πριν ένα χρόνο περίπου, ένα λάθος δικό σου, ισοπέδωσε τη σχέση μας ολοσχερώς. Προς μεγάλη μου έκπληξη, μπήκα στη διαδικασία να ξαναπροσπαθήσω. Αυτά που μπόρεσα να προσφέρω όμως δεν σου φάνηκαν ποτέ αρκετά.

Ξέρεις κάτι? Μπορώ και καθόλου. Κουράστηκα να κρατάω το σκορ.

Rising

2009-07-12T12:18:00.015+03:00

I got caught in a storm
And you didn't see me for a while.

Old habits, never die.

2009-06-29T09:31:00.007+03:00

Season 6

Without you

2009-06-19T13:39:00.010+03:00

I'm a witch that ran out of magic.

Me:Moir, June '09

Lavender Blue*.

2009-06-16T16:28:00.078+03:00

Πάνε κοντά 4 χρόνια απο την τελευταία φορά που σε είδα. Σε σκέφτομαι ακόμα. Προχθές μάλιστα σ'ονειρεύτηκα και ομολογώ πως για πρώτη φορά την αρχική μου χαρά, διαδέχτηκε γρήγορα ο φόβος. "Είμαι εδώ" μου είπες, "απλά δεν χρειάζεται να τρώω πια". Ακόμη και τώρα δεν έχω καταλάβει τί μπορεί να σημαίνει αυτό. Την άνοιξη που μας πέρασε αγόρασα ένα γλαστράκι λεβάντα, το άρωμα της οποίας έχω γλυκά συνδέσει με τη θύμησή σου. Έχει πλέον μεγαλώσει και απλωθεί αλλοπρόσαλα στο μπαλκόνι. Σήμερα το πρωί, πίνοντας κλεφτές γουλιές καφέ πριν τη δουλειά, χάιδεψα τα φύλλα της και πρόσεξα πως άρχισε ν'ανθίζει. Χαμογέλασα, κι έπειτα ήρθε μια πεταλούδα και κάθησε πάνω σε ένα απο τα λουλουδάκια της. Σκέφτηκα πως ακόμη και τώρα με κάνεις να χαμογελώ, μέσα απο πράγματα που άφησες πίσω, και άλλα που μυστηριωδώς σε θυμίζουν ακόμη. Κι έτσι, κάθε φορά που σκοντάφτω σε ένα βιβλίο με το δικό σου γραφικό χαρακτήρα, κοντοστέκομαι για λίγο και παίρνω μια βαθιά ανάσα. Ελπίζω να τη νιώθεις. Σαν νανούρισμα* και σαν χάδι όμως περισσότερο, παρά μόνο σαν στεναχώρια.

Small 2

2009-05-22T19:17:00.003+03:00

Dance me to the end of love.

2009-05-05T12:19:00.026+03:00

Ανταποκρίνομαι (αν και καθυστερημένα) στην μουσική πρόσκληση του φίλου Skroutzakou, για τραγούδια που μου αρέσουν και σημαίνουν κάτι για μένα. Επειδή όμως έχω ξανακάνει παρόμοιο ποστ στο παρελθόν, (και τα κομμάτια που είχα αναρτήσει εξακολουθούν να μου αρέσουν και να σημαίνουν πολλά για μένα), αλλάζω λίγο τους όρους και παραθέτω 3 διαφορετικές εκτελέσεις ενός μόνο τραγουδιού. Επειδή είναι κλασσικό, πολύ αγαπημένο, και οι εξαιρετικοί του στίχοι "ντύνουν" πολλές από τις σκέψεις μου τελευταία...

1. Leonard Cohen (original version - live)

2. Madelleine Peyroux

3. Mistress Barbara (yes indeed - θεϊκό)

"Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in"

Η Photo: απο εδώ.

Come fly with me

2009-04-14T11:28:00.009+03:00

let's float down in the blue.

"Έτσι θέλω να ζω"

2009-03-21T10:27:00.036+02:00

Στροβιλιζόταν μπροστά μου, άλλες φορές δημιουργώντας την ψευδαίσθηση πως είναι ακίνητη, και άλλες πως χορεύει oriental. Παρατηρώντας τη μικρή πολύχρωμη σβούρα, χάθηκα στα χρώματα που δημιουργούσε η συνεχής κίνησή της. Θυμήθηκα εκείνη τη νύχτα, δύο καλοκαίρια πριν, που συνειδητοποίησα πως η μουσική μπορούσε να ταξιδεψει από τη μία άκρη του νησιού ως την άλλη, στην αγκαλιά μικρών ανεμοστρόβιλων. Και αυτό ήταν κάτι που έκανε, ώσπου να συναντήσει το ξημέρωμα, θαρρείς και όλες της οι διαδρομές ήταν προς αναζήτησή του.

Και είναι εκείνη ακριβώς η στιγμή της αυγής, που έχει αποτυπωθεί στο μυαλό μου. Νομίζω πως την είδα να περπατάει μπροστά μου. Απολάμβανε τη δροσιά του πλακόστρωτου δρόμου, ξυπόλυτη. Κοίταξα γύρω μου και πρόσεξα πως τα μικρά άσπρα σπίτια, ο ουρανός, ακόμη και ο αέρας που ανέπνεα, είχαν βαφτεί με το εκείνο το περίεργο μπλε χρώμα της αυγής. Ήταν τόσο νόστιμος, που σκέφτηκα πως πρέπει να ήταν κομμάτι εκείνου του αφράτου σύννεφου, που απο παιδί ονειρεύομαι να φάω με το κουτάλι.

Ήταν εκείνη ακριβώς η στιγμή, που άκουσα τον αέρα να γλυκαίνει.

Και τότε ήταν που μου το’ πες.

For, sounds are really tone colours
that give us a picture of what we hear.

Chasing clouds..

2009-03-17T16:14:00.015+02:00

..or dreams?

Dark Undercoat

2009-02-27T15:23:00.021+02:00

Emily Jane White

[Απο τους πιο όμορφους και συνάμα μελαγχολικούς τρόπους για να υποδεχτείς τη φετινή Άνοιξη].

Cecom..

2009-02-26T16:31:00.012+02:00

Ben bir bülbül olsam ötsem bahçelerde
Her türkümde yaksam adını üzerine
. . .
If i were a nightingale and sung in the gardens
In each of my songs, i would write your name..

Feather.

2009-02-13T10:34:00.048+02:00

Ξυπνώ από τον ήχο του αέρα που παρασέρνει το έξω και το μέσα μου,
και σαν μικρό πούπουλο με στροβιλίζει συνεχώς.
Έχω βρει μια κρυψώνα, όμως, σ' ένα απάνεμο λιμάνι,
και εκεί κρυμμένη, θα περιμένω, να περάσει ο καιρός.

[photo]

Μ'αρέσει..

2009-02-04T15:30:00.023+02:00

..που όταν νομίζω πως δεν αντέχω άλλο το χειμώνα,
έρχεται ως δια μαγείας η Άνοιξη.
Και αυτή που έρχεται πολύ πριν την κανονική,
είναι αυτή που αγαπάω πιο πολύ.

O Ilumbo - John,

2009-01-22T11:18:00.022+02:00

είναι πολύ μικρός για να πηγαίνει σχολείο. Είναι όμως αρκετά μεγάλος για να περπατάει καθημερινά μεγάλες αποστάσεις, προκειμένου να βρεί νερό και να το μεταφέρει στο σπίτι του. Ζει σε ένα σπίτι που είναι φτιαγμένο με λάσπη και άχυρα, έχει άλλα 4 αδέλφια και μιλάει Σουαχίλι.
Το πιθανότερο είναι πως δεν θα μπορέσω να τον γνωρίσω απο κοντά. Μπορώ όμως, να συμβάλλω στο να καλυτερέψει η ζωή του, έστω και λίγο, έστω και απο μακριά, και μάλιστα με τον πιο απλό τρόπο: Μειώνοντας το πάγιο του κινητού μου τηλεφώνου στο μισό και διαθέτοντας το υπόλοιπο, στο πρόγραμμα αναδοχής παιδιού της ActionAid.
Έλα, μην το σκέφτεσαι, χάρισε κι εσύ ένα χαμόγελο.
Σε ένα παιδί που το'χει ανάγκη, αλλά και σε αυτό που κρύβεις μέσα σου..

Origami.

2009-01-15T15:40:00.010+02:00

Don't you know?
It is your fingers i rely upon,
To acquire shape and form.

Thirty.

2009-01-10T12:11:00.006+02:00

Guppy Fish'Mas to all!

2008-12-25T22:03:00.002+02:00

Ψιτ...

2008-12-17T13:49:00.027+02:00

...σ'εσένα εκεί κάτω μιλάω, που έχεις σήμερα τα γενέθλιά σου...

..Μη νομίζεις πως επειδή δεν γουργουρίζω πια στα πόδια σου, δεν σε βλέπω κιόλας..
Ούτε πως σε ξέχασα.
Χρόνια σου Πολλά!

Και να πεις στη μαμά μου πως την αγαπάω.

ο Lucky.
ΥΓ: Και ένα δωράκι λόγω καταγωγής

Dream.

2008-12-11T16:51:00.009+02:00

Τρεις ευχές.

2008-12-07T23:16:00.061+02:00

Μπορείς να αγαπήσεις τόσο ώστε να απαρνηθείς τον ίδιο σου τον εαυτό?
Αν ζήσεις 60 ολόκληρα χρόνια με τον άνθρωπο που αγαπάς κι εξακολουθείς να τον κοιτάζεις, όπως όταν ήσουν 19 χρονών, τότε ναι, μπορείς. Κι έτσι, όταν μάθεις ότι είσαι άρρωστος πολύ, δεν φοβάσαι, αποφασίζεις απλά να μην το πεις σε κανέναν. Και συνεχίζεις να ζεις όπως και πριν. Εξακολουθείς να πηγαίνεις στη δουλειά κάθε πρωί (κι ας έχεις βγει στη σύνταξη) και να ζωγραφίζεις κάθε απόγευμα.
Το λιγοστό διάστημα που σου απομένει, το ζεις όπως θέλεις εσύ. Γράφεις ένα γράμμα, το οποίο και δίνεις στην μεγαλύτερή σου εγγονή. Την ξορκίζεις όμως, να μην το ανοίξει, πριν περάσει ένας χρόνος.
Και όταν περάσει αυτός ο χρόνος, απλά φεύγεις. Κι ας σε κρατάει συνεχώς εκείνη σφιχτά από το χέρι..
Το γράμμα είναι σύντομο. Εξηγεί όμως πως γνώριζες. Και πως έκρυψες από όλους την αλήθεια σου, από αγάπη και μόνο. Ζητάς από όλους να αγαπούν ο ένας τον άλλο. Να μιλήσουν για σένα στο μικρότερο εγγόνι, που δεν θα σε γνωρίσει ποτέ. Να αγαπούν και να φροντίσουν τον άνθρωπό σου..
Όσο ξετυλίγεται το κουβάρι αυτής της ιστορίας, τόσο περισσότερο με συγκινεί. Και με κάνει να σκέφτομαι. Την αγάπη κυρίως. Αυτή που σε κάνει να απαρνηθείς τον ίδιο σου τον εαυτό. Αυτή που οδηγεί τον προσωπικό φόβο και εγωισμό στον θάνατο και σου χαρίζει ως αντάλλαγμα ζωή μέσα από τον άνθρωπό σου, ακόμη και αφού φύγεις από τη ζωή.
Αυτή που γκρεμίζει τοίχους. Και γαληνεύει πρόσωπα και ψυχές.

Καλό ταξίδι κύριε Δ.

Η μουσική μέσα μας.

2008-11-26T18:35:00.035+02:00

Μπορούμε να αγαπάμε το ίδιο, ή και περισσότερο μετά απο όλον αυτόν τον καιρό.
Με την ίδια ευκολία που μπορούμε και ταξιδεύουμε πίσω στο χρόνο, στο άκουσμα ενός τραγουδιού.

Αρρώστια,

2008-11-19T21:52:00.025+02:00

Μοναξιά,
Απογοήτευση.

(Το συναισθηματικό τρίπτυχο των τελευταίων ημερών)

(Και η απορία:) Όταν περάσει ο πυρετός, τι από όσα είχα πριν θα έχει απομείνει?

Dancing with loneliness.

2008-11-10T20:08:00.005+02:00

Ήθελα να γράψω για τις τελευταίες 10 ημέρες. Για το πώς κόντεψα να πάθω υπερκόπωση και αφυδάτωση ξενυχτώντας σε 5 συναυλίες σε διάστημα 10 ημερών ενώ δούλευα τα πρωινά. Για το πόσο ξετρελάθηκα με την Monika την περασμένη Πέμπτη, παρά την όλη ταλαιπωρία. Για το πώς ζέστανε την καρδιά μου η έκπληξη του Schiller την Παρασκευή. Για το πόσο πολύ μου άρεσε η Kim Sanders.
Την Παρασκευή το βράδυ δεν έκλεισα μάτι παρά την εξάντληση των τελευταίων ημερών. Και τελικά το Σάββατο το μεσημέρι, έμαθα πως η κυρία Γ. έμεινε μόνη.

Και δεν μου πάει η καρδιά να γράψω για τίποτα από τα παραπάνω.

Time is the enemy.

2008-11-03T16:54:00.009+02:00

Μικρή, έπεσα μια φορά από το ποδήλατο και έγδαρα τα γόνατά μου. Στο δρόμο προς το σπίτι έβαλα τα κλάματα. Όχι επειδή πονούσα, αλλά από φόβο πως αντί για χάδι, θα εισέπραττα κατσάδα.
Σκέφτομαι συχνά πόσο μόνη ένιωθα και πόσο πολύ θα ήθελα να είχα εκείνον τον μεγάλο αδελφό, να με μαζεύει από τις βούτες, να μου βγάζει τα χαλίκια από τις πληγές, να με παίρνει από το χέρι και να με γυρίζει στο σπίτι. Να με γλιτώνει.
Σε ένα τελευταίο mail προωθήθηκε κατά λάθος μια φράση που προοριζόταν για αλλού: «καταβάλω προσπάθειες να γεφυρώσω το χάσμα ανάμεσά μας». Μόνο που το χάσμα αυτό ήταν από πάντα τόσο μεγάλο που τις περισσότερες βούτες της ζωής μου, τις έφαγα επειδή έπεφτα μέσα του. Και τόσο βαθύ, που κανείς ποτέ δεν με πρόσεξε, ή άκουσε να φωνάζω από τον πάτο του. Προχθές άκουσα απρόσμενα 'την καινούργια ζάλη' ('ο χρόνος, είναι ο χειρότερος γιατρός), και ξέσπασα σε λυγμούς.
Πονάνε οι μνήμες, όπως ένα παλιό τραύμα με το πρώτο χιόνι.
Αλλά όσο κι αν προσπαθώ, δεν μπορώ να χωρέσω παρά μόνο τα όνειρά μου.
ΥΓ.

Your hand in mine...

2008-11-01T12:20:00.005+02:00

..on the way home.

OFF the radio

2008-10-23T16:37:00.015+03:00

Απο το Glow Νοεμβρίου

Μου αρέσουν..

2008-10-20T14:03:00.016+03:00

..οι μέρες
που σκέφτομαι συνεχώς
τις μικροσκοπικές λεπτομέρειες
που μου δίνουν χαρά.

Pandora's box

2008-10-10T22:53:00.013+03:00

I long for ages that you stay
Around myself when i am in need,
Around my senses when i bleed.

Φεύγω, αλλά είμαι εδώ.

2008-10-08T12:37:00.036+03:00

Θα με βρεις

(αν ψάξεις βαθιά μέσα σου)
κρυμμένη σε μια γωνιά,
να σου αφήνω

απανωτά υστερόγραφα.

brunch party @ *bliss

2008-10-07T19:43:00.005+03:00

Φιλική διάθεση, σπιτικό finger-food που μπορείς να φας για πρωινό ή μεσημεριανό (ανάλογα με την ώρα που ξύπνησες) και μουσικές που θα επιλέξει ο Νίκος Μαρκόπουλος του αγαπημένου offradio.gr

Κυριακή 12 Οκτώβρη, στο *bliss

Ερμού 51 (με Αριστοτέλους)

^..^

Lovesong (II)

2008-10-04T11:54:00.014+03:00

"In their entwined sleep they exchanged arms and legs.
In their dreams their brains took each other hostage.
In the morning they wore each other's face."
T. Hughes

P.S.: Antony Hegarty - Another world

Here comes...

2008-09-29T13:35:00.028+03:00

(photο)

..the rain again ...

...falling on my head like a memory*
Madonna Video Interlude 2, OAKA

*1: Βόλτα. (Μετά από τόσον καιρό).
*2: Ενθουσιασμός (μικρού παιδιού).
*3: "When you call my name / it's like a little prayer".
*4: Ο καφές που έγινε βόλτα, φαγητό και ξανά καφές. (Και πάλι δεν έφτασε).
*5: Το μικρό κρυστάλλινο βαζάκι που επέστρεψε κοντά μου, "για να επιστρέψουν μαζί του και οι θύμησες"
*6: "Ε. ξέρεις, την αγαπάω αυτήν εκεί πίσω"
27 & 28/09/08

*bliss goes online...

2008-09-18T17:54:00.007+03:00

Γίνεται?

2008-09-08T14:40:00.025+03:00

Θα ήθελα κάποιες λέξεις
Να εκλείψουν από το λεξιλόγιό μου,
Και κυρίως τη σκέψη μου.
Τη θέση τους θα ήθελα να καταλαμβάνει,

Κάθε φορά που προκύπτουν,

Μια ανάμνηση.
Όπως εκείνης της έναστρης καλοκαιρινής νύχτας
που ο ουρανός έβρεχε αστέρια,
το νησί ευωδίαζε ανθισμένο γιασεμί,
και για άγκυρά μου είχα μόνο μια πνοή:
τον αέρα και την ανάσα σου.

«Αν ταίριαζε το δικό μου θα του το έδινα…»

2008-09-03T11:41:00.045+03:00

Η κυρία Γ. πάσχει από αγοραφοβία και σπάνια βγαίνει από το σπίτι. Ο σύζυγός της Δ., αν και περίπου 80 ετών εξακολουθεί να πηγαίνει στη δουλειά γιατί ακόμα δεν μπορεί να συνηθίσει να κάθεται. Πρόσφατα απέκτησαν το πρώτο δικό τους διαμέρισμα, (στην πολυκατοικία που μένω) στην σοφίτα του οποίου, ο κ. Δ. έχει φτιάξει ένα στούντιο για να ζωγραφίζει. Μια μέρα πριν φύγω διακοπές, ανέβηκα για να τους ενημερώσω πως θα λείψω. Μου άνοιξε η κ. Γ. με κάπρι παντελόνι, μαύρη σαγιονάρα και μπλουζάκι “control arms”. Την ρώτησα αν την ξύπνησα και μου είπε, «όχι, στο κομπιούτερ καθόμουν και χάζευα». Γυρνάω και βλέπω στην τραπεζαρία, πάνω στο λευκό δαντελωτό τραπεζομάντιλο ένα εξίσου λευκό Apple MacBook Pro. Κοντεύω να πέσω ξερή βλέποντάς το, ενώ η κ. Γ. με ενημερώνει πως «ακόμα το μαθαίνει». Και πως της κάνει μαθήματα ο γιος της, που ζει στο εξωτερικό μέσω web cam. «Δεν ξέρω πολλά πράγματα ακόμα" συμπλήρωσε, "αλλά τουλάχιστον καταφέρνω να διαβάζω εφημερίδες, κουτσομπολίστικες και μη, να μπαίνω σε μουσεία και να χαζεύω αυτές τις πλάκες που έχει στο youtube”...

Στο μεταξύ, ακούγοντας τον διάλογο ξυπνάει και ο κ. Δ. Επιμένει να με κεράσει κάτι, θέλει να μου στίψει grape-fruit για να πιω-που είναι «ωραίος υγιεινός χυμός και χωρίς συντηρητικά»- και επιμένει ιδιαίτερα στο κέρασμα, γιατί, όπως μου αποκαλύπτει με μάτι που αστράφτει, πήρε καινούργιο αυτοκίνητο. Το 30ετίας – και βάλε – σαραβαλάκι του, τους εγκατέλειψε πριν μερικούς μήνες. Στο πρόσωπό του, όταν μου το ανακοινώνει, διακρίνω την χαρά και τον ενθουσιασμό ενός μικρού παιδιού. Δέχομαι φυσικά το κέρασμα χωρίς δεύτερη κουβέντα (μόνο που προτιμώ μια σόδα).
Γυρνώντας από τις διακοπές, διαπίστωσα πως το καινούργιο αυτοκίνητο έχει μείνει ακίνητο όσο καιρό έλειπα. Είναι σκονισμένο και εξακολουθεί να είναι χωρίς πινακίδες. Ανεβαίνω να δω αν όλα είναι καλά. Η κ. Γ. μου λέει πως ο κ. Δ. είναι άρρωστος, «εδώ και 3 μέρες δεν τρώει και δεν πίνει ούτε νερό». Λίγες μέρες αργότερα την πετυχαίνω να κατεβαίνει από ένα ταξί, κατάκοπη και κυρίως τρομοκρατημένη, εν μέρει επειδή αναγκάζεται να βγει έξω, μόνη της. Μου εξηγεί πως ο κ. Δ. είναι στο νοσοκομείο «και οι γιατροί προσπαθούν να σώσουν το νεφρό του». Προσπαθώ να την καθησυχάσω λέγοντάς της πως - απ’ όσο ξέρω - ο οργανισμός μας μπορεί να λειτουργήσει και με ένα νεφρό. Με διακόπτει και μου λέει : « ναι αλλά ο Δ. μου, έχει εκ γενετής μόνο ένα. Γι’αυτό και στεναχωριέμαι. Και αν ταίριαζε το δικό μου, θα του το έδινα…αλλά δεν ταιριάζει το ρημάδι».
Επιστρέφω στο σπίτι.
Σκέφτομαι, τις κουβέντες της κ. Γ. και το ταλαιπωρημένο, αλλά και τρομοκρατημένο της πρόσωπο, που μαρτυρούσε τα συναισθήματά της. Αυτό της αγάπης χωρίς όρους, κυρίως και της ανησυχίας. Και ας τον μάλωνε συνέχεια, όσο ήταν καλά, και ας τον έβαζε να πλένει συνέχεια την πυλωτή γιατί το παλιό του αυτοκίνητο έχανε λάδια.
Αναρωτιέμαι γιατί η ζωή μερικές φορές είναι τόσο άδικη. Σε τι θα πείραζε δηλαδή αν για τουλάχιστον ένα χρόνο ο κ. Δ. έπαιρνε καθημερινά την κ. Γ. από το χέρι, την κατάφερνε να βγει από το σπίτι και πήγαιναν όσες βόλτες δεν έχουν κάνει μια ολόκληρη ζωή με το καινούργιο τους αυτοκίνητο?
Και το λέω αυτό, γιατί τελικά ο κ. Δ. έχει επιστρέψει στο σπίτι, αλλά βρίσκεται σε αναμονή για το επόμενο χειρουργείο, το οποίο έχει να κάνει με κάτι σοβαρότερο, και πολύ χειρότερο που ανακάλυψαν οι γιατροί στην πορεία.

Σαν να ξαναβρήκα έναν φίλο...

2008-09-01T13:23:00.009+03:00

Χάθηκε - Αναζητείται...

2008-08-24T13:20:00.018+03:00

...το σκιουράκι της φωτογραφίας. Έκανε την εμφάνισή του στις αρχές του μήνα στα δέντρα έξω από το αγαπημένο μου cafe. Κατέβαινε με ιδιαίτερη άνεση από αυτά, πολλές φορές την ημέρα, για νερό, ξηρούς καρπούς και κουλουράκια. Την τελευταία φορά που εθεάθη, φορούσε το τρίχωμα της φωτογραφίας, και είχε φουσκωτά μάγουλα λόγω υπερκατανάλωσης αμυγδάλων. Παρακαλείται όποιος γνωρίζει κάτι να επικοινωνήσει με μέηλ ή σχόλιο. Ακούει στο όνομα bliss. Δίδεται αμοιβή.

Flashback.

2008-08-18T10:45:00.006+03:00

«Τότε προσπάθησα να σε κάνω να πιστέψεις πως οι λέξεις «καλό» και «κακό» έχουν αντίστροφη σημασία, έτσι ώστε ακόμη και αν πίστευες πως είμαι κακιά να μην μου το έλεγες φωναχτά. Ήθελα, έστω και αν δεν με αγαπούσες να μην μου το έλεγες...»

[Harmless deception]

And the leaving..

2008-07-25T10:33:00.005+03:00

..is easy..

It runs in the family.

2008-07-16T18:43:00.024+03:00

Ήμουν 10 χρόνων όταν αγόρασα το πρώτο μου walkman. Θυμάμαι ακόμη πώς ένιωσα τη στιγμή που έβαλα τα ακουστικά στα αυτιά μου και το χρησιμοποίησα για πρώτη φορά. Τότε οι φίλοι μου έτρωγαν σάντουιτς ενώ εγώ ξόδευα τα λεφτά που είχα για τον ίδιο σκοπό αγοράζοντας κασέτες. Αργότερα τις κασέτες διαδέχτηκαν τα cd, τον καιρό που ήμουν στην Αγγλία τα mini disk και τώρα πια τα mp3 και τα εισιτήρια για συναυλίες. Εξακολουθώ να μένω νηστική προκειμένου να χορτάσω τα αυτιά και το μέσα μου. Γιατί η αγάπη μου παραμένει ίδια.
Ο ανιψιός μου, Π., κοντεύει τα 8. Και αν και δεν είχα την ευκαιρία να τον επηρεάσω μουσικά όσο θα ήθελα, νομίζω πως έχει πάρει από μένα. Από τη στιγμή που κατάλαβε τι ρόλο παίζει το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης-πριν ακόμα αρχίσει να μιλάει-έκανε ζάπινγκ μέχρι να πετύχει είτε κάποια συναυλία ροκ μπάντας, ή συμφωνικής ορχήστρας, είτε βίντεο κλίπ της Πέγκυ Ζήνα. Και δεν έβγαζε ‘κιχ’ μέχρι να τελειώσει (ενώ όλοι γύρω του σταυροκοπιόντουσαν). Για ένα διάστημα όλοι ήξεραν πως το αγαπημένο του cd ήταν μια συλλογή με Χριστουγεννιάτικα, αφού τρελαινόταν να την ακούει καθημερινά, όλο το χρόνο (και άντε να του εξηγήσεις μήνα Αύγουστο, γιατί δε χιονίζει). Όταν δε άρχισε να μιλάει, με πήρε τηλέφωνο μια μέρα και μου είπε: «Θεία, θέλω να μου βρεις το τραγούδι που λέει “παντού θα σε ψάχνω, παντού θα σε βρίσκω, η αγάπη είναι ρίσκο και γι’αυτό μονάχα ζώ”». Και αν και δεν κατενθουσιάστηκα για τις τότε μουσικές επιλογές του, του το έστειλα, γιατί μου άρεσε που μου το ζήτησε. Μου άρεσε που το έψαχνε. Που δεν μου είπε «στείλε μου γαριδάκια ή παιχνίδια», αλλά στείλε μου μουσική. Και από την πρώτη χρονιά που ξεκίνησε μουσική έλεγε πως θέλει να μάθει πιάνο. Εν μέσω της σχολικής χρονιάς, τον ξαναρώτησαν, μήπως άλλαξε γνώμη και θέλει όταν έρθει η ώρα να επιλέξει κάποιο άλλο όργανο, όπως ας πούμε ντράμς, ηλεκτρική κιθάρα, κάτι τελωσπάντων που να ταιριάζει στην ηλικία του και να κάνει πολύ σαματά. Κατόπιν σκέψης είπε «ε, αν δε γίνεται να μάθω πιάνο, τότε θα ήθελα να μάθω βιολί…».
Ο μικρός μου λοιπόν, μου τηλεφώνησε χθες όλο καμάρι για να μου ανακοινώσει πως δανείστηκε το πρώτο του βιβλίο απο τη δημοτική βιβλιοθήκη της περιοχής του. Μετά με ρώτησε αν θυμήθηκα να του κρατήσω τη Φρουτοπία σε κόμικ που διαβάζει μανιωδώς, και όταν τον ρώτησα αν θέλει να του στείλω και κάτι άλλο μου είπε «θέλω κάτι μικρό για τη γιορτή μου, ό,τι θες εσύ».
Κατόπιν σκέψης, αποφάσισα να του στείλω ένα mp3 player.
Το βράδυ κάθισα στον υπολογιστή και του διάλεξα τραγούδια, λαμβάνοντας υπ’όψην μου το γεγονός πως ταυτόχρονα με το κόλλημά του για το πιάνο, τρελαίνεται για δυνατή μουσική. Έτσι γέμισα το mp3 player με επιλογές απο ό,τι μπορείς να φανταστείς: Λιλιπούπολη, Πυξ-Λαξ, Λάκη με τα ψηλά Ρεβέρ, Μπλέ, Σαββόπουλο, Active Member, Ενδελέχεια, Τρύπες, Θ. Παπακωνσταντίνου, νησιώτικα και Mikro, και άλλα. Είμαι σίγουρη πως θα κατενθουσιαστεί, και πως αυτό θα είναι ένα δώρο που θα θυμάται την ημέρα που το απέκτησε, όπως ακριβώς κι εγώ. Και ελπίζω να μείνει πολλές φορές νηστικός μεγαλώνοντας, προκειμένου να χορτάσει τ’αυτιά και το μέσα του. Όπως ελπίζω και οτι θα συνεχίσει να χορεύει κάθε φορά που νιώθει πως η μουσική αγγίζει την ψυχή του.

Οι Λέξεις.

2008-07-11T14:24:00.021+03:00

Σε κάθε ποίημα ανήκει και ένα κατεστραμμένο κομμάτι σου. Τη θέση του όμως συνειδητοποιείς, μόνο τη στιγμή που βλέπεις ξεκάθαρα το κενό που σου άφησε μια νεοαποκτηθείσα απώλεια.

Το ποίημα αντικαθιστά το κενό που δεν θα μπορέσεις να αναπληρώσεις ποτέ.
Και φροντίζει ταυτόχρονα να σου το θυμίζει διαρκώς.

Το τελευταίο διάστημα βρήκαν τη θέση τους μέσα μου οι «Λέξεις» της Σύλβια Πλαθ. Δεν ξέρω ποιό ακριβώς κομμάτι μου διέλυσαν τα λόγια σαν πέλεκεις. Ξέρω μόνο πως μετά το χτύπημα τους, το μέσα μου εξακολουθεί να αντηχεί όπως το ξύλο. Και όπως τονίζει και η ίδια, δεν είναι μόνο αυτού καθαυτού το χτύπημα που προκαλεί τον πόνο.

Αλλά και η ηχώ που αφήνει πίσω του αυτό.

Αυτή που έρχεται και φεύγει. Που ταξιδεύει στο χώρο και το χρόνο για να σου θυμίζει μονίμως πως ένα ακόμη κομμάτι σου έχει πια καταστραφεί.
Αυτό που εσύ έδωσες απλόχερα. Και δε θα σου συγχωρέσεις ποτέ.

The real world.

2008-07-04T12:26:00.021+03:00

Mε μεγάλη επιφύλαξη, απελευθέρωσα χθες τα 6 μικρά guppy στο ενυδρείο με τους μεγάλους. Και διαπίστωσα πως παρά τις ανησυχίες μου, τα καταφέρνουν μια χαρά.
Εξερευνούν με ενδιαφέρον το καινούργιο περιβάλλον, και γλιστρούν με μεγάλη δεξιοτεχνία ανάμεσα στους τεράστιους-συγκριτικά-άλλους κατοίκους του.Την ώρα του φαγητού, πλησιάζουν με τόλμη την επιφάνεια, κλέβουν και μπουκώνονται με τα μεγαλύτερα κομμάτια τροφής και μάλιστα πριν καλά-καλά συνειδητοποιήσουν οι υπόλοιποι ότι το πρώτο πιάτο σερβιρίστηκε ήδη. Κολυμπούν με πείσμα ενάντια στη ροή του φίλτρου (πράγμα που θα συμβάλλει στην περαιτέρω ενδυνάμωσή τους) και τσιμπούν με περιέργεια τα φυτά, τα πετραδάκια, και το σαλιγκάρι του ενυδρείου, ενώ φροντίζουν ταυτόχρονα να είναι πάντα όλα μαζί. Όταν δε, τρομάξουν ή φοβηθούν, κρύβονται εν ριπή οφθαλμού πίσω από το φυτό της φωτογραφίας. Κι εκεί όμως, δεν παραμένουν παρά μόνο για μερικά δευτερόλεπτα, μιας και τόσος περίπου χρόνος απαιτείται μέχρι να δώσει και πάλι ο φόβος τη θέση του στην περιέργεια, την όρεξη για εξερεύνηση και τις σκανδαλιές.

Παρατηρώντας τα, σκέφτομαι πόσο εξαιρετικό είναι το συναίσθημα του να βλέπεις ψυχές να γεννιούνται σε μέγεθος ψίχουλου, να μεγαλώνουν μήνες ολόκληρους μόνο μερικά εκατοστά, κι όμως, να σε εμπιστεύονται και να μην σε απογοητεύουν ποτέ.

Θα είμαι και εγώ εκεί.

2008-06-28T19:23:00.005+03:00

27/09/08 Ο.Α.Κ.Α.

Κάπου να κρυφτείς**.

2008-06-25T14:09:00.015+03:00

καμιά καρδιά δεν είναι έτοιμη για το μαχαίρι
όλες ξαφνιασμένες τις βρίσκει
κι όσο πιο μικρο το μαχαίρι τόσο πιο ανέτοιμη η καρδιά
και το χέρι μετέωρο
τρέμει από ανημποριά
πως δολοφονείς με κάτι που δεν άγγιξες ποτέ;
και που να το κρύψεις το χέρι σου
σε σένα μιλάω
που μια βδομάδα τώρα κυκλοφορείς
με ένα ματωμένο χέρι στη βροχή
που τρως και κοιμάσαι μ΄ένα χέρι στην τσέπη
που όλα τα υπολόγισες εκτός απ' αυτό
θα κάνεις καιρό να το βρεις
θα πεινάς και θα τρως απ' το ματωμένο χέρι
θα αγκαλιαζεις μ' ένα χέρι
θα κοιμάσαι μ' ένα χέρι που δε θα 'ναι δικό σου
θα σκιάζεσαι με έναν ίσκιο λιγότερο
θα ρωτάς και θα ψάχνεις
αλλά το χέρι σου δε θα ναι μαζί σου
το άφησες
στο κορμί της που σπάραζε
στα μάτια της που άδειαζαν
στο ουρλιαχτό που άφησε στη νύχτα
στην τελευταία ανάσα που έμεινε στο πεζοδρόμιο
στο αίμα που έπηζε
σε τρεις χιλιάδες γιατί
όταν κάποια στιγμή θα θελήσεις να ξαναζήσεις
εκεί θα πρέπει να πας
αλλά δε θα 'ναι κανείς να σου δώσει
αυτό που σου πήρες.

**By Northaura (I will forget you every day)

Οι εποχές*.

2008-06-18T14:48:00.030+03:00

Οι μικροσκοπικές στάλες
Που είδες να κυλούν
Από τα μάτια μου
Και να βρέχουν
Tο πρόσωπό μου,

Δεν ήταν δάκρυα,
Αλλά

Χιονονιφάδες
που ξεχάστηκαν μέσα μου
Τον περασμένο χειμώνα,
Και δεν μπόρεσαν να αντισταθούν
Στη θέρμη της αγάπης σου,

Όπως δεν μπορεί να αντισταθεί,
το χιόνι στον ήλιο.

Σταγόνες δροσιάς ήταν,
Ενός ανοιξιάτικου πρωινού,
Που γλίστρησαν και κύλησαν προς το μέρος σου,
Όπως έλκονται από τη γη
Οι σταγόνες της βροχής,

Και σπάνια προφταίνουν
Να την ξεδιψάσουν.

Ήταν Μοναχικά αστέρια,
Σε καθαρό, καλοκαιρινό ουρανό
Που στοιχήθηκαν κρυφά,
Ώστε να δείχνουν στους ταξιδιώτες
Το δρόμο προς τον Βορρά,

Και σε εμένα,
Το δρόμο προς την αγκαλιά σου.

Ή Χρωματιστές ηλιαχτίδες,
Ενός ουράνιου τόξου,
Μετά από φθινοπωρινή βροχή,
Την άκρη του οποίου ονειρεύομαι
Αναζητώντας,

Όχι έναν κρυμμένο θησαυρό,
Αλλά εσένα.

Ενδεικτική ήταν, η κάθε στάλα
Για μία– του χρόνου -εποχή.
Ανυπόμονα είναι,
όλα τα δάκρυά μου,
Για μια ολόκληρη ζωή,

Γεμάτη χρώματα,
Γεμάτη μουσική.

*Draft
June '08 / Me:Moir

P-ostal S-ervice:

2008-06-13T02:26:00.004+03:00

Θέλω
ν'ανοίξει η πόρτα
και να μπείς..

A picture's worth..

2008-05-30T13:51:00.011+03:00

..a thousand words.

"Και το ρυθμό της έχω βρεί...

2008-05-27T16:20:00.016+03:00

..προτού ακόμα αρχίσει"

Σκέψου.

2008-05-20T16:06:00.008+03:00

Κάποιοι εκεί έξω έχουν πολύ λιγότερα από όσα εμείς.
Κάθε στιγμή που περνάει, σεισμοί, τυφώνες και πόλεμοι χωρίζουν ανθρώπους, που θα έπρεπε να είναι για πάντα μαζί.
Και μικροί άγγελοι, συνεχίζουν να δίνουν και να κερδίζουν πολύ περισσότερες και δυσκολότερες μάχες από όσες δώσαμε ή θα δώσουμε ποτέ, εσύ κι εγώ, και όλοι μαζί.
Σκέψου λοιπόν. Σκέψου όλα εκείνα που θέλουμε αλλά δεν μπορούμε. Τους τοίχους που υψώνονται γύρω μας. Τις συναυλίες που χάσαμε. Τα λεφτά που δεν έχουμε.
Και πόσο τυχεροί είμαστε.

"I don't play the piano, the piano plays me"

2008-05-14T17:27:00.021+03:00

. . .
Famous Blue Raincoat - Leonard Cohen
("I guess that i miss you")
Enjoy the Silence - Depeche Mode
("All i ever wanted / All i ever needed / Is here in my arms")
I don't Like Mondays - Boomtown Rats
("Cause there are no reasons / What reasons do you need to be shown?")
American Pie - Madonna
("I can still remember / How that music made me smile")
Time - Tom Waits
("And its time time time that you loved")
Live to Tell - Madonna
("If i ran away / I'd never have the strenght to go very far")
God/Running Up that Hill - Kate Bush
("Tell me, we both matter, don't we?")
Lovesong - Cure
("You make me feel like i am whole again")
[Tori Amos]

-- Μ'ακούς?

ΙδιογράφΩς

2008-05-09T12:32:00.017+03:00

Ανταποκρίνομαι στην πρόσκληση της Candyblue, και παραθέτω τα ορνιθοσκαλίσματά μου (με μέρος του ποιήματος που έχει χαραχτεί βαθιά μέσα μου):

Και επειδή μου άρεσε η ιδέα, προσκαλώ τους:

Dr. Pako, Mata , Archive, Pastaflora, Provato, nam3l3ss, Miss Tatti, Paparounitsa.

Για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Τα guppy μεγαλώνουν...*

2008-05-07T13:45:00.037+03:00

..και αποκτούν όμορφα χρώματα...

Απο αριστερά προς τα δεξιά φαίνεται καθαρά η διαφορά στο μέγεθος και το χρώμα μεταξύ αρσενικών και θηλυκών. Το μικροσκοπικό στο κέντρο της φωτό, είναι ο junior απο τη δεύτερη γέννα, που όπως όλα δείχνουν είναι τελικά κοριτσάκι :)

ΥΓ: Καλύτερες φωτογραφίες δεν μπόρεσα να βγάλω, καθώς τους προηγούμενους μήνες ήταν τόσο μικρά που με δυσκολία εστίαζε ο φακός. Ενώ τώρα που ξεπετάχτηκαν είναι τόσο σκανδαλιάρικα που δεν τα προλαβαίνω..

*..και μαζί τους, και όλα όσα νιώθω για σένα.

Blue

2008-05-05T15:54:00.012+03:00

Θερμή Παράκληση

2008-04-30T14:08:00.025+03:00

Παρακαλώ πολύ τους φίλους και τις φίλες που ταϊζουν τον Lucky και παίζουν μαζί του όσο εγώ λείπω στη δουλειά, να τακτοποιούν πριν φύγουν τα παιχνίδια του και να πετούν τις άδειες κονσέρβες στην ανακύκλωση. Διοτι με έχει χτυπήσει σφοδρή ίωση αμυγδαλίτιδας και δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου...

^..^

«Αγαπάω πια τον καιρό όπως κι αν έρχεται...»

2008-04-23T13:48:00.019+03:00

..διαβάζω, και η καρδιά μου χάνει έναν χτύπο. Γιατί βαθιά μέσα μου ξέρω πως έχω βρει το κομμάτι που μου έλειπε. Και νιώθω ολόκληρη.
Συνειδητοποιώ πως ο καιρός περνάει και το μόνο που παρατηρώ, κάπου-κάπου, ανάμεσα στις χαρές και τις δυσκολίες, είναι η εναλλαγή των ευχών, των εποχών, των χρόνων. Και δεν με πειράζει που περνούν οι μήνες, ακόμη κι αν χάσω δεκαετίες ολόκληρες έτσι. Με νοιάζει μόνο το ότι η διάθεσή μου έπαψε να εξαρτάται από το αν βρέχει, ή έχει ήλιο. Το ότι εξακολουθεί να μην μας φτάνει ο χρόνος. Και το ότι κάθε φορά που μου κόβεται η ανάσα στο άκουσμα ενός τραγουδιού, φτάνει μόνο να σε κοιτάξω για να καταλάβω πως σου συμβαίνει το ίδιο..

Ασυναίσθητα.

2008-04-15T11:21:00.023+03:00

Φτάνοντας στη δουλειά σήμερα το πρωί, έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει το αυτοκίνητό σου στο πάρκινγκ. Ξεκλειδώνοντας το φωτοτυπικό στον πάνω όροφο, κοντοστάθηκα έξω από την πόρτα σου. Και στην πρώτη απορία της ημέρας σήκωσα το τηλέφωνο και πληκτρολόγησα 336.

Θα συνηθίσω, το ξέρω.
Όπως ξέρω πως όλα θα πάνε καλά.

Και πως μου λείπεις, ήδη.

Nα 'ρχεσαι.

2008-03-28T13:19:00.021+02:00

Να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά και να μου γράφεις σε διάφανο χρωματιστό γυαλί, πως δε θα φύγεις ποτέ απο κοντά μου.
Όπως ήρθες προχθές.
Κι ας ήταν στο όνειρό μου.
Gidiyorum Bu Sehirden

Marianne Faithfull 14/03/08

2008-03-17T15:04:00.026+02:00

Την είδα να ερμηνεύει ζωντανά για τρίτη φορά στη ζωή μου. Και παρά τις επιφυλάξεις μου, το γεγονός οτι η συναυλία ήταν "καθιστή" και ο κόσμος τοποθετημένος πολύ μακριά της, τη βρήκα εξαιρετική. Μοναδικό παράπονο το οτι η συναυλία κράτησε συνολικά μόλις 11/2 ώρα, και δεν συμπεριλάμβανε κανένα κομμάτι απο το αγαπημένο μου "Secret Life".
Σκεπτόμενη τα συναισθήματά μου στις προηγούμενες συναυλίες της, συνειδητοποίησα πως σε αυτήν, ένιωθα πολύ διαφορετικά. Επειδή μέσα μου έπαιζε ασταμάτητα αποσυντονίζοντάς με, το "Mystery of Love". Και επειδή η συναυλία έκλεισε με το "Don't Forget Me", τραγούδι που ποτέ ξανά δεν είχα ακούσει ζωντανά.
To πρώτο μου υπενθύμιζε πως ήμουν μισή, αφού ήσουν μακριά μου.
Το δεύτερο μου θύμισε την R. μου, που αγαπούσε την ιδιόρρυθμη φωνή της όσο κι εγώ. Και το γεγονός οτι παρά την έντονη επιθυμία μας, ποτέ δεν προλάβαμε να πάμε σε μια συναυλία της μαζί.

Work won't love you back.

2008-03-15T10:53:00.020+02:00

Σάββατο πρωί. Αντί να πίνω απανωτούς καφέδες και να λιάζομαι με τους φίλους μου στο καφέ της υπέρτατης ευτυχίας (λινκ στα δεξιά), ξεφυλλίζοντας εφημερίδες και τρώγοντας (μεταξύ άλλων) σπιτικό κέικ, δουλεύω. Στο κτίριο επικρατεί απόλυτη σιωπή. Και νυστάζω. Αποφασίζω να πέσω με τα μούτρα στη δουλειά, αφ'ενός για να μη σκέφτομαι το παραπάνω σκηνικό, και αφ'εταίρου για να μην κοιμηθώ.

Ξαφνικά ακούγεται ένας θόρυβος απο κάτι να πέφτει. Τρομαγμένη και γεμάτη απορία πλησιάζω προς το σημείο. Και αντικρύζω το παρακάτω βιβλίο:

Και επειδή δεν ξέρω τί άλλο να πώ, θα δανειστώ μια φράση απο το αγαπημένο μου πρόβατο: "How weird is that?"

[Και αν αυτό δεν είναι μήνυμα απο το υπερπέραν, τότε πές μου εσύ τί είναι..]

Looking for a girl with a washing machine.

2008-03-05T16:33:00.018+02:00

Θυμάμαι:

Εσένα Α. μου, να τραγουδάς το συγκεκριμένο τραγούδι στη δική σου, μοναδική, ελληνική απόδοση («ψάχνω μια γκόμενα που να’χει πλυντήριο») όταν φοιτήτριες ακόμα, είχες έρθει στο σπίτι για καφέ και μπουγάδα, κρατώντας μια σακούλα με άπλυτα που έγραφε «το Πλυσταριό».
Το αποκριάτικο πάρτυ στο τελευταίο έτος της σχολής, όταν ντυμένες νοσοκόμες, σταματήσαμε σε περίπτερο και πήραμε 8 πακέτα τσιγάρα. Στη γεμάτη απορία περιπτερού είπαμε πως «έχουμε εφημερία..»
Το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος στον Πλαταμώνα, να κουβαλάς τους δύο τεράστιους σάκους μας με το ποδήλατο-αντίκα του μπαμπά σου, φορώντας φούστα. Τη θεαματική βούτα που ακολούθησε στην αυλή. Τα σταυρόλεξα που λύναμε στην παραλία δυνατά, για να μας δίνει τις απαντήσεις η διπλανή λουόμενη (που τα ήξερε όλα). Και την επεισοδιακή επιστροφή μας με το τόσο γεμάτο τραίνο, που καταλήξαμε στο ανοιχτό βαγόνι των αποσκευών.
Τα θερινά μαθήματα στην παλιά βιβλιοθήκη, το παγκάκι που πίναμε καφέ στα διαλείμματα από τη δουλειά, και φυσικά το chiaroscuro, που στάθηκε αφορμή για να αποκτήσουμε μια από τις καλύτερές μας φίλες.
Θυμάμαι επίσης ένα μελαγχολικό απόγευμα στο Λονδίνο, που ανοίγοντας το ραδιόφωνο στον London Greek Radio άκουσα το τραγούδι μας. Και σε πήρα τηλέφωνο και το τραγουδήσαμε μαζί.
Το βράδυ πριν τη συνέντευξη για τη δουλειά, που θα ξαναένωνε τους δρόμους μας και ήθελα τόσο πολύ, (ώστε δέχτηκα μέχρι και ανταύγειες-μη χέσω-να κάνω στην περίπτωση που την πάρω). Που από το πολύ κουτσομπολιό, την πολλή Κόκα-Κόλα και τα πιθανά σενάρια ερωταπαντήσεων, ξημερώσαμε και άργησα τελικά στη συνέντευξη ένα τέταρτο (ωραία πρώτη εντύπωση).
Τα ατέλειωτα βράδια ψυχανάλυσης που κατέληξαν στο να με πάρεις ένα πρωινό από το χέρι και να με βάλεις σε μια διαδικασία που διήρκησε 4 και κάτι χρόνια, μα νομίζω πως μου έσωσε τελικά τη ζωή.
Που στο σοβαρό πρόβλημα υγείας, που με αποπροσανατόλισε απόλυτα, λειτούργησες ως πυξίδα.
Τα άπειρα φροντιστήρια καταλογογράφησης και τις ημέρες «λείπει η γάτα και χορεύουν τα ποντίκια» στη δουλειά.
Πως ένα πρωί μου ζήτησες μια φωτογραφία διαβατηρίου και την επόμενη μέρα είχες καταθέσει τα χαρτιά μου για δίπλωμα οδήγησης, στον ‘παππού’. Πως αργότερα μου εκμυστηριεύτηκες οτι ποτέ δεν πίστευες πως θα τολμήσω να οδηγήσω μόνη μου από την πρώτη μέρα, παρ’όλα αυτά δεν μου άφησες κανένα περιθώριο και το κατάφερα.
Που στον γάμο σου κλάψαμε από χαρά και οι δύο.
Την ανακοίνωσή σου «ένα, δύο, φου-φου, είμαι έγκυος»
Που στα φετινά και πιο σημαντικά μου γενέθλια ήσουν εκεί.

Εσύ θέλω να θυμάσαι τα παρακάτω:
Πως καμία απόσταση και καμία δουλειά δε θα μπει ανάμεσά μας.
Τα “New Boobs” και το ρήμα «τσουτσούρωσα» οπωσδήποτε.

Και πως σ’αγαπάω.

"White Noise"

2008-03-03T12:16:00.038+02:00

Me:Moir / February - March '08

Sehnsucht:

2008-02-27T18:27:00.025+02:00

"longing,
yearning,
awaiting eagerly"

for you

*Langenscheidt's New College German - English Dictionary. Langenscheidt, New York, 1995

Unread Books

2008-02-22T14:26:00.012+02:00

“Life changes fast.

Life changes in the instant.

You sit down to dinner and life as you know it ends '.

Ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση του stereotype για βιβλία που θα ήθελα αλλά δεν έχω διαβάσει, συνειδητοποιώ πως θα έπρεπε να γράφω για τουλάχιστον μία εβδομάδα, προκειμένου να αναφερθώ σε περίπου 16,875 τίτλους που περνούν από τα χέρια μου καθημερινά (και σημειώνω σε ένα τεφτέρι).

Έτσι, αποφάσισα να αναφερθώ σε ένα και μόνο βιβλίο, που μάλιστα έχω διαβάσει πριν δύο περίπου χρόνια, αλλά με σημάδεψε βαθιά, και ως εκ τούτου θα ήθελα να ξαναδιαβάσω. Το “The Year of Magical Thinking” της 72άχρονης Joan Didion.

Πρόκειται για τον αυτοβιογραφικό μονόλογο της συγγραφέως, μέσω του οποίου αφηγείται την οδύνη του πένθους που προέρχεται από το θάνατο του συζύγου της John Gregory Dunn, το διάστημα που η κόρη τους νοσηλεύεται σε κώμα ως αποτέλεσμα πολλαπλών επιπλοκών μιας απλής γρίπης.

Είναι μια αληθινή ιστορία που περιγράφει με ιδιαίτερα λιτό τρόπο αλλά και χειρουργική ακρίβεια, την αγωνία που προηγείται, και τα στάδια της θλίψης που ακολουθούν, την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Η Didion εντρυφεί στα βάθη του ανθρώπινου φόβου μπροστά στο θάνατο και τη μελαγχολία, με τον μοναδικό, τραγικό και ταυτόχρονα μαχητικό τρόπο γραφής της.

Το βιβλίο, όπως δήλωσε η ίδια, αποτέλεσε για εκείνη ένα είδος δημόσιου θρήνου για το χαμό του συζύγου της: «Αυτή είναι η προσπάθειά μου να κατανοήσω την περίοδο που ακολούθησε, εβδομάδες κι ύστερα μήνες, στη διάρκεια των οποίων κατέρρευσε κάθε ιδέα που είχα για τον θάνατο, για την αρρώστια, για τις πιθανότητες και την τύχη, για το γάμο και τα παιδιά και τη μνήμη, για τη ρηχότητα της ψυχικής υγείας, για την ίδια τη ζωή».

Φαντάσου τώρα το ρόλο της συγγραφέως εμψυχωμένο από την 70άχρονη σήμερα Vanessa Redgrave, σε παραστάσεις στο Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου (από τις 25 Απριλίου). Και πες μου πότε θα αποκτήσω επιτέλους εκείνο το μαγικό ραβδάκι…:

«Το θέμα είναι αυτονόητα σπαρακτικό και φαίνεται ότι η Ρεντγκρέιβ αποδίδει καθηλωτικά το ψυχρό αλλά διεισδυτικό κείμενο της έμπειρης Ντίντιον καθώς η συγγραφέας προσπαθεί να κρατήσει στη ζωή τους προσφιλείς της μέσω της «μαγικής» πράξης της γραφής (εξ ου και ο τίτλος)» («Προσωπική Τραγωδία και Επίδειξη» Το Βήμα Online).

Σημ.: Στο εξώφυλλο του βιβλίου της, τα γράμματα του τίτλου με διαφορετικό χρώμα σχηματίζουν το όνομα του συζύγου της (John).

"Θέλω να πετάξω..."

2008-02-15T11:17:00.015+02:00

... δήλωσε η ανιψιά μου πριν λίγες μέρες, και ζήτησε να της πάρουν δώρο ένα ζευγάρι φτερά.

Από εκείνη τη στιγμή προσπαθεί συνεχώς, το μόνο που καταφέρνει όμως, είναι να περπατάει χοροπηδώντας. Για να μετριάσουν την απογοήτευσή της, της είπαν πως μπορεί να πετάει μόνο στον ύπνο της, και έκτοτε η 'μικρή ξανθόψειρα νούμερο 2', κοιμάται με τη στολή της νεράϊδας-πεταλούδας, ελπίζοντας πως θα το καταφέρει.

«Θέλω μια αγκαλιά να τους χωράει όλους» λέω εγώ, και ζητάω ως δώρο λίγη κατανόηση. Και ένα μαγικό ραβδάκι, σαν αυτό το ροζ που κρατάει η ανιψιά μου στη φωτό. Να πραγματοποιήσω μερικές απο τις ευχές που αιωρούνται στον αέρα εδώ και καιρό, και ταυτίζονται με τις δικές μου.

Για σένα..

2008-02-05T13:53:00.001+02:00

..που με διαβάζεις νομίζοντας πως δεν το ξέρω...

I could spend my time
Wishing I was like you,
But if you think my life
Looks alright, Ι'll think so too

Υπεν-θύμηση.

2008-01-31T13:39:00.001+02:00

- "Με θες?"

1,000 = 1

2008-01-26T00:07:00.001+02:00

I could list
A thousand reasons why;

Instead,
I want to concentrate
On just one:

You complete my sentences,
And me.

Me:moir / Jan 2008